Die Qur'an beskryf homself as 'n boek van leiding, nie as 'n handboek oor fisika of biologie nie. Tog verwys talle hoofstukke na die natuur: die hemel, die aarde, berge, oseane en die oorsprong van lewe. Die Qur'an noem hierdie verwysings āyāt, 'n woord wat sowel "verse" as "tekens" beteken. Dieselfde woord word vir 'n vers uit die openbaring en vir 'n wonder in die skepping gebruik, want albei wys volgens die Qur'an na dieselfde Outeur.
"In die skepping van die hemele en die aarde en in die wisseling van dag en nag, is daar waarlik tekens vir mense wat verstaan."
(Qur'an 3:190)
'n Uitnodiging om waar te neem
Die Qur'an rig die leser se aandag na die lug, die see, die berge en die menslike liggaam. Dit vra herhaaldelik: Sal julle dan nie kyk nie? Sal julle nie nadink nie?
"Kyk hulle nie na die wolke, hoe hulle gevorm word nie? En na die hemel, hoe verhewe dit is nie? En na die berge, hoe hulle gevestig is nie? En na die aarde en sy uitgestrektheid nie?"
(Qur'an 88:17–20)
Die gedagte dat die bestudering van die skepping 'n mens kan help om die Skepper te leer ken, het gedurende Islam se goue era eeue se Moesliemgeleerdheid in sterrekunde, geneeskunde, wiskunde en die natuurwetenskappe help aanvuur.
Beskrywings wat hul tyd vooruit was
Baie Moesliems lees sekere beskrywings van die natuur in die Qur'an saam met kennis wat eers eeue later gevestig sou word. Dié kennis was nie beskikbaar aan 'n ongeletterde man in die Arabiese woestyn van die sewende eeu nie. Die voorbeelde waaroor die meeste geskryf word, sluit die volgende in:
- Die ontstaan van die heelal. Die hemel en die aarde word beskryf as iets wat eers verbind was en later geskei is, terwyl die hemel as uitdyend beskryf word. Lees die hoofstuk →
- Die ontwikkeling van die menslike embrio. Die ontwikkeling binne die moeder word in geordende stadiums beskryf. Lees die hoofstuk →
- Die berge. Berge word as penne en stabiliseerders van die aarde beskryf. Lees die hoofstuk →
- Die seë. Twee seë ontmoet, maar 'n onsigbare skeiding keer dat hulle heeltemal vermeng. Lees die hoofstuk →
Hoe Moesliems hierdie tekens verstaan
Die Qur'an bied hierdie gedeeltes as tekens aan, nie as wetenskaplike bewyse wat in 'n laboratorium ontleed moet word nie. Dit nooi die leser om met verwondering na die skepping te kyk en oor die Skepper na te dink. Die taal is dié van leiding en besinning. Dit spreek boere, handelaars en reisigers net so direk aan as geleerdes.
Moesliems verstaan hierdie verse as tekens dat die Outeur van die Qur'an ook die Skepper van die natuur is. Die Een wat iets gemaak het, ken dit volledig. Gelowiges het hierdie verse verstaan en gekoester lank voordat moderne instrumente bestaan het. Vir baie van hulle het die groei van wetenskaplike kennis daardie verwondering verder verdiep.
"Ons sal weldra Ons tekens in afgeleë streke en onder hulle eie volk toon, totdat dit vir hulle heeltemal duidelik is dat dit die Waarheid is. Is dit nie genoeg dat u Heer 'n Getuie oor alle dinge is nie?"
(Qur'an 41:53)
Die volgende hoofstukke kyk in meer besonderhede na vier van hierdie tekens: die ontstaan van die heelal, die menslike embrio, die berge en die seë. Elkeen word bespreek volgens die Qur'an se beskrywing en die manier waarop Moesliems deur die eeue daaroor nagedink het.
Lees verder
- Die Qur'an. Lees dit self, met vertaling en resitasie.
- Sahih al-Bukhari en Sahih Muslim. Die twee streng geverifieerde versamelings van die Profeet ﷺ se uitsprake.
- Riyad as-Salihin (Imam an-Nawawi), 'n geliefde versameling Hadith oor geloof, karakter en aanbidding.
- The Sealed Nectar (Ar-Raheeq Al-Makhtum), 'n bekroonde biografie van die Profeet ﷺ.
- Muhammad: His Life Based on the Earliest Sources. Martin Lings.
Gaan voort
Deel van Die volledige gids om Islam te verstaan.